Caesarsalade met kikkererwten.

Caesarsalade met kikkererwten.

Dit weekend was het gerecht van Meneer en Mevrouw Hamersma in het Parool een Caesarsalade met kikkererwten en bijpassende wijnen. In mijn geval kwam daar natuurlijk weer thee naast. Het recept is van Anna Jones, uit haar boek Vegetarisch het jaar door.
Gegrilde little gem sla, knapperige kikkererwten, een volle, notige, maar ook friszure dressing van yoghurt, citroen en tahin, peterselie en Parmezaanse kaas: dat vráágt om een frisse, groene thee met als hoofdsmaken zoet en umami.

ceasarsalade met kikkererwten

ceasarsalade met kikkererwten

De theesoorten voor de test

Omdat ik ook op zoek wil naar contrast voor bij de Caesarsalade met kikkererwten, trek ik, naast een riedeltje groene theeën, ook nog wat andere theesoorten uit mijn kast. Guang Xi Huang Ya (gele thee uit China), twee soorten zwarte thee (Darjeeling First Flush uit India en Ruhuna Ceylon uit Sri Lanka) en een witte thee: Moonlight uit China. De groene theeën die in de test gaan zijn: Otsuka Fukamushi Sencha 2018 uit Japan, Gunpowder uit Indonesië, Bi Lo Chun uit China. Ik had eigenlijk ook een Lung Jing 2018 willen proberen, vanwege diens zoete notigheid, maar dat blikje bleek leeg, helaas.

ceasarsalade met kikkererwten

ceasarsalade met kikkererwten en thee

De proefnotities

Zoals verwacht  was een groene thee de beste optie voor dit gerecht. De Sencha verhoogde eerst vooral de notigheid van de kikkererwten. Later bracht de thee alle  ingrediënten samen tot één smaak en versterkte die bovendien.
De Bi Lo Chun werd zoeter en versterkte ook eerst vooral de notigheid. Het gerecht haalde de thee nog meer op. Bij een tweede slok kreeg die een extra smaak mee: die van sla. De thee werd boteriger, vol, fris en zoet, groener eigenlijk, van smaak. De nasmaak bleef lang hangen, terwijl het mondgevoel schoon was. Mijn favoriet.
Gek genoeg deed de Gunpowder, toch ook een groene thee, het niet zo goed. Deze thee maakte  de kikkererwten droger, een tikje melig. De salade versterkte de wrangheid van de thee. Geen prettig effect.
De Moonlight witte thee maakte de kikkererwten ook wat droog, maar compenseerde dat door het gerecht niet alleen extra smaak (umami), maar ook meer diepte te geven, de kaas en de notigheid te versterken en de smaken tot een geheel te smeden. De kaas en kikkererwten maakten de thee voller.
De Ruhuna Ceylon bleek tot mijn verrassing ook aardig overweg te kunnen met de sla. Ik had verwacht dat het mondgevoel onaangenaam zou worden, maar dat viel alles mee. Wel viel de smaak van de sla weg door de thee. De wat zure dressing werd voller, ronder, zachter en smeuïger, het geheel warmer, dieper van smaak, de thee zelf ook. De kaneeltonen van de thee werden versterkt door het gerecht en de nasmaak was fris, met een schoon mondgevoel.
De gele thee verknalde het gerecht finaal: dat werd onaangenaam zuur, al werden de kikkererwten wat smeuïger. De thee zelf werd er ook niet beter op.
De Darjeeling liet vooral de peterselie eruit knallen. De thee bleef wel overeind, maar deed afgezien van de peterselie niets met het gerecht en vice versa. Neutraal, dus.
Winnaars: Bi Lo Chun, Sencha en Moonlight.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.